سلام  من به   مدینه ، به  آستان   رفیعش                    به  مسجد  نبوی  ،  به   لاله های  بقیعش

سلام من به علی و به حلم و صبر عجیبش                    سلام  من  به  بقیع  و  چهار  قبر   غریبش

سلام من  به تو  ای بانویی که  مرد  نبردی                    ز غیر هر چه که دیدی ، به یار شکوه نکردی

سلام من  به   بازو     ،     کبودی    رویت                     به  سرخ  فامی اشک تو  و  سپیدی مویت

                                            مدینه شهر پیغمبر ، مدینه شهر پیغمبر

چرا خاموش و دلگیری ؟ مدینه شور و شینت کو ؟     امام مجتبی یت کو ؟ حسینت کو ؟ حسینت کو ؟

 

   از زبان مدینه

من مدینه شهر عشقم ، باغ گلهای جنانم ، در دل شب میزبان مهدی صاحب زمانم . دوست دارم لب گشایم ، از شرار سینه گویم ، لحظه ای را با عزیزان ، از غم دیرینه گویم . سینه ام را غم گرفته ، خاطری آزرده دارم ، آسمان درد و رنجم ماه سیلی خورده دارد .

 


 

نوشته شده توسط نویسنده در پنجشنبه 28 شهریور1387 ساعت 12:41 موضوع | لینک ثابت